کلبه روستایی من

دستی برای بخشیدن

دستی برای نوازش

دستی برای سلام گفتن

و

دستی که برای مشتی خاک

بر دست برادر خود، داس می کشد!

خواستم شعری را مدتها قبل سروده ام را برای شما بخوانم هرچند که در گذشته ام نوشتم اش و مسلما خالی از اشکال نخواهد بود ولی دوست اش دارم. حیف ام آمد برای شما نخوانم:

  « گه دل من می گیرد»

*

گه دلِ من می گیرد

و اتاقم نیز دلش می گیرد

به خودم می گویم؛

که عجب سالی بود

              نیم وجب روغن داشت

و چقدر از جاده، پسته شکستم، خوردم!

و چقدر از جاده، از انسان افزون بود

              _ انسان هایی که مثل پشه ها

              از من، بودن را

              می بردند به دور_

و کنون

         تن می خوارد

        و فقط با ناخن من آرامش می گیرد

و سپس می خواهد جاده ای را برود

که در آن پشه نباشد، هر چند

                       جاده ای بی پشه نیست، ولی اندک باشد.

و در آن گل باشد، بلبل باشد، همه جا آب روان باشد تا

سبزه بروید زیبا

یاس بروید پیچان

شب بو نیز، ولی

                  اندک باشد زیرا

                                     مادرِ من حساس است.

*

گه دل ِ من می گیرد

و زبانم نیز دلش می گیرد

و سپس آدم ها می خندند

و می ترسم

               از پشه ها، زیرا

               پشه ها می فهمند

               که مرا بازدمی ست.

دکترها می گویند مرا:

« بیرون کن وحشت را »

آدم ها می گویند:« آرام بگو حرفت را

                                               ما هستیم. »

دوست من می گوید: « چیز مهمی نیست

                                              همه عیبی دارند

                                                                 هیچ کسی کامل نیست. »

بغضم می گیرد

که کسی نیست مرا درک کند

جز خودِ من،

و خدایم،

و شما « شعرِ عزیز »!

« تو » که ساکت هستی

حرف بزن با من، تو !

می شکنم از این پس، با یک سنگ

پسته های با مغز

پسته های شیرین.

دلِ من بی خود می گیرد

دلِ من باید جوراب بپوشد، برود در بازار

                                  نخ و سوزن بخرد

و تماشا بکند عالم را

و سپس

گل حسرت بدهد تا اینکه

گل نرگس بدهد با ریشه.

دلِ من باید بمکد گلها را

بخورد تخم کبوتر ها را

و بریزد ترس اش را بر پشه ها

مرگ و بلا بر پشه ها!

مرگ و بلا بر پشه ها!

79/4/18– سالگرد کنکور 78

« و حالا این شعر تمام می شود. »

-      و حالا این شعر تمام می شود.-

-      خسته شدنِ باران، و زمین از هم-

-      و کلمه فرسوده ی «باغ»-

-      نسل امروز از برگهای پوسیده هم پوسیده ترند-

-      آیا بهار می رسد؟

                 و من به رشت می روم؟

-       هوای خوب، آلوچه، سرما –

زمستان هم سردی آدمها را نمی پوشاند.

و جملانی از این دست...

تاکسی سوار می شوم

        تا به میدان « رسالت » برسم

- رسالت ! –

-      در رسالت مردم گیج می خورند،

                                پیچ می خورند

من ، پیاده، خودم را به «خودم» می رسانم

و جملاتی از این دست در ذهن ام پیچ می خورد.

پاییز، نه!

زمستان، نه!

    هیچ فصلی چنین زیبا نیست،

                            که تو هستی!

مي خواهم نامه اي برايتان بنويسم اما آدرس تان را نمي دانم. آقا ! كي به شهر ما مي آيي؟

اينجا خيلي وقت است باران نيامده است. گنجشكي به پرواز در نيامده است.از آسمان خبري نيست. بجاي آسمان حواسمان متوجه ماهواره ها و ساختمانهاي ناهمگون است.

سفره هاي آدمها با هم فرق دارد.

ديگر درختها جنگل نمي شوند و به جدولهاي كنار خيابان عادت كرده اند.

به آبپاش ماشين شهرداري عادت كرده اند....

****

اين نامه را قبل از بارندگي اخير نوشتم و تا اين تاريخ در وبلاگ نگذاشته بودم. ولي الان مي گذارم چون تو قبل از اينكه در وبلاگ ام باشد خوانده اي. چقدر به ما نزديكي و ما چقدر فراموشت مي كنيم.

م .. م...ما را ببخش آآقا..

آزاد

درختی کنار دشتی سبز

به رنگی تازه

با کوه/با ابرها/با آسمان اش پیوست

و خود را برقرار یافت

با پرندگان

و شاخه ها ، برگها و هوهوی باد..

-

چندین سال گذشت

-

پرندگان می مردند و به دنیا می آمدند

برگها و دشت هم

اما

او ساکت بود و تنها

بی پرّی که به پروازش درآورد

یا پایی که به دنبال چیزی بکشاندش

-

باران آمد

-

بارید و بعد خاموش شد

اما درخت من به چیزی مبهم می اندیشید

می دانست اگر ایستاده است به قوه ی ریشه هاست

و اگر سربلند است به قوه ی برگها و شاخه هاست

و باصدای بال پرندگان و جیک جیک جوجه هاشان در لانه

و با صدای کهنسال باد

که دشت را برای زاده شدن مناسب می داند

و با آسمان

که چیزی مبهم بالای سرهمه است

با تمامی ابرهایش

و تلالو خورشیدبامداد

-

آرام خودش را جمع کرد

با حالت قنوت شاخه هایش

و گفت :

- آی خدا

ای بلندترین درخت!

من ...

در انتظار دیدن باغبان مردم

-

و خشکید.

در هنگامه ی تلطیف! -

و برایت صبح ها

   حرف ها می رویند

  از میان دیوار

ـ بی کلام

          فکر صد ها فردا ـ

خواب دیدم امروز

من تو را می بینم

وتو خورشید شده

همه را می بینی.

And for you mornings

The words grow up

Through the wall

               -With no word

               For thinking of hundreds for tomorrow-

I see dreams today

That I see you in my dream

And you become the sun

You see all.                       

برگردان انگلیسی : سیده مریم کاظمی

باران

باران!

دوباره ابرهای دوست داشتن تو در هوای اتاق

روی رف

کنار آیینه

تکرار می شوند

و تو

و من

روبروی پنجره

تکرار می شویم